ดินสอโดมธรรมศาสตร์เด่นสู้ศึก      
เพื่อจารึกหนี้เลือด      
อันเดือดดับ*..
      

      

เปิดม่าน      
.      
เถอะ ! ฟังฉันเล่า      
ถึงเรื่องราว กล่าวขาน      
เหล่าวีรชน คนกล้า คนพาล      
อันตำนานกาลเวลา จารึก      
.      
เริ่ม      
.      
ครั้งหนึ่ง      
เหล่ามารครองเมือง      
คนพาลกระเดื่องทุกแห่งหน      
ครั้งนั้น      
เหล่าคนกล้า หลอมละลายตน      
เข้าประคองผองชน      
รณยุทธ ฯ      
.      
เชิด      
.      
แหละ ! โลกจึงถูกเขียน      
ระเบียนด้วยเลือด ผู้กล้า      
เหล่ามารที่เคยบีฑา      
ระอา ระย่อ ท้อใจ      
.      
โรย      
.      
เอ๋ย..      
เอ๋ย ! วีรชน คนกล้า      
หยดเลือดหยาดน้ำตา ห่างหาย      
หมัดที่เคยกำชู ล้าละลาย      
ฤๅ วิญญาณในกาย      
ตายแล้ว      
.      
ร่วง      
.      
มารมันประชิด ติดพัน      
วีรชน กลายพันธุ์ ไฉน      
จารึก รอยเลือด ไย      
คล้ายน้ำลายฟุ้งไป ในนภา      
.      
รา      
.      
มาตุภูมิร่ำไห้      
ได้ยินไหม      
วิญญาณในใจใคร      
สะอื้น...ล้า      
เพียงคืนวันผันผ่าน กาลเวลา      
ฤๅ วิญญาณคนกล้า      
ไม่กล้าแล้ว
      
.      
.      
ิดม่าน      
.      
***      
๒๐-๐๒-๐๘      
ภาพ : internet      
*จากภูพานถึงลานโพธิ์ /วัฒน์ วรรลยางกูร      


 

Comment

Comment:

Tweet



ขอร้องด้วยคน

#9 By iheartia on 2008-02-25 16:50

ต่อ # 5

ปกหลัง

กี่ชีวี พลีสิ้น ให้ถิ่นนี้
กี่ร่องรอย ความดี มีให้เห็น
กี่รสชาติ คาวเลือด จากลำเค็ญ
กี่หยดน้ำ รีดเร้น จากนัยน์ตา

#8 By me'june on 2008-02-25 16:23

#7 By me'june on 2008-02-25 14:32

ฉันเพียงคนจร หมอนหมิ่น
ไม่คิด โกงกิน คราบเลือด
ไม่คิด ไม่ทำ บิดเบือน
ไม่เฉือน เฉือดชีวิต จิตใคร

คนเลว ย่อม แหลกเหลว ยันค่ำ
มันเคยเจ็บ ฤาบอบช้ำ ครั้งไหน
ปล่อยมันเถอะให้มันเป็น ให้มันไป
เดี๋ยวหัวใจมันเหลว แหลกไปเอง

Hot!

#6 By I am never die on 2008-02-22 18:47

เปิดหนังสือ

ฟังมาฟัง คำขาน วานคนกล่าว
เรื่องที่เล่า มากมาย หลายคำขาน
ถึงเรื่องราว ครั้งเก่าก่อน ทรมาน
เรื่องวันวาน วีรชน บนแผ่นดิน

คำนำ

ว่าครั้งหนึ่ง มีมาร มาครองเมือง
สร้างโกรธเคือง คลุ้มคลั่ง ชังทั้งสิ้น
ปลุกระดม สมกำลัง ล้างแผ่นดิน
ทำลายสิ้น ใครกล้าขวาง ล้างชีวัน

เหล่าฝูงชนคนกล้า เงยหน้าสู้
ต้องก้าวสู่วังวน คำคนนั้น
ถูกกล่าวหา เข่นฆ่า ท้าโรมรัน
เข้าฟาดฟัน ราวี ชีวีวาย

เนื้อเรื่อง

ใครขวางกูผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน
กูจะฆ่าให้สิ้นไม่สงสัย
ถึงพวกมึงฉิบหายกายบรรลัย
จะกล่าวบอกออกไป ไอ้พวกมาร

มึงเป็นคอมมิวนิสต์ ผิดแน่แน่
ใครจะแก้ให้พวกมึง ถึงแก่นสาร
ไอ้หน้าไหนใครกล้าสู้ กูจะพาล
โดยสันดานผลาญให้บรรลัยตาม

ท่อนกลาง

เงยหน้าสู้ท้าอำนาจใต้บาทเจ้า
เป็นแมงเม่าเข้ากองไฟ ใครก็เห็น
เจ้าบิดเบือน เอื้อนคำ ย้ำให้เป็น
ปิดข่าวสาร เพื่อฆ่าเข่น เซ่นธรรมนูญ

ยอมยกมือถือธงลงกรานกราบ
ยังกระหนาบอาบเอาเลือด เข้าเชือดเถือ
สิ้นชีวิตปลิดปลง ยังคงเงื้อ
เข้าเชือดเถือ ร่างศพจบประจาน

ท้ายเรื่อง

สิ้นเสียงปืน ยืนทนอยู่ สู้ไม่ไหว
ต้องถอดใจ ให้หลีกหนี ที่ประหาร
ยอมละทิ้ง ถิ่นที่ พลีอุดมการณ์
ยอมซมซาน ด้านหน้า เข้าป่าไป

ฝืนยืนหยัด หัตย์จับปืน ฝืนทนสู้
เข้าไปสู่ ในที่เขา กล่าวสงสัย
สู้เพื่อข้า สู้เพื่อเขา สู้เพื่อใคร
กลับคิดใหม่ หวลคืนถิ่น แผ่นดินเดิม

บทสรุป

จากวันนั้น ถึงวันนี้ ที่เคยสู้
ที่เคยรู้ ที่เคยรับ กับที่ได้
เหมือนทุกสิ่งที่เคยทำ มันเลือนไป
เหมือนมันตาย สลายไปในเวลา

อุดมการณ์ ที่เคยมี หนีไปไหน
อุดมการณ์ ของผองไทย ที่ไฝ่หา
หรือมันเลือน เลื่อนดับ กับเวลา
หรือวันนี้ผู้กล้า หาไม่มี

#4 By แก้วตา on 2008-02-21 14:31


แด่ ผู้กล้า

.

.

#3 By PP.. on 2008-02-20 19:05

ฤา..แผ่นดินจะสิ้นคนกล้า
อาลัยแด่วีรชนคนกล้า

#2 By sjtree on 2008-02-20 18:55